20/3/2009 - Kur'an'ın İşaretiyle Müslüman Olan Avustralyalı

26/1/2009 - Amerika içerden Müslüman oluyor

Obama'nın başa gelmesiyle birlikte ABD'de esen değişim rüzgarları aslında çok güçlü olarak başka bir yerde, çok daha 'içerden' esiyor. Yolu hapishaneye düşen yüzlerce ABD'li'içerden' Müslüman olarak çıkıyor.

21/10/2008 - Bir dosta Nasihat

Muhterem dost !

Akidenizi ciddiye aliniz…Siz Allahi ciddiye alirsaniz , Allah da sizi ciddiye alacaktir.Her zaman sunu deyiniz. Rabbim varsa neyim yok ve Rabbim yoksa neyim var?

Akide soz ve amel demektir.

(Iman el kavlu vel amel) Soz iki amel ise uctur..Soz Islamin hukumlerini dil ile ikrar ve kalp ile tasdik , amel ise  dilin ameli; yani zikir, evradi ezkar, kur’an okuma , kalbin ameli; havf, hasyet, ask, reca , bedenin ameli ise namaz, oruc , hac, zekat veya hizmet gibi fiillerdir. Imanin salt sozde kalmasi Rabbi ciddiye almamaktir. Biz Rabbimizi ciddiye almazsak , Allah da bizi ciddiye almaz.Ustelik sadece dilde kalan iman Rabbin tiksindigi birseydir.

Muhterem dost !

Namazi dik tutunuz…Namazi birakmak demek, Allahi birakmak demektir…  Namaz gozun nurudur Hak nebi’nin dilinde… tipki gozumuzun nuru cocuklarimiz gibi…Namazi birkmayi yavrularinizi terketmek gibi aci birsey olarak gorunuz…Her terkettiginiz namazi yuz ustu birakilan oksuz ve caresiz cocuklar gibi dusununuz. Zira Allah ile iliskinizi bozarsaniz insanla da iliskiniz bozulur. Unutmayiniz Kabil once Allah ile iliskisini bozdu ve sonra kardes katili oldu…Sonuc olarak hayat gozunde anlamsizlasti…Unutmayiniz namazin katili olursaniz sosyal hayatinizinda katili olursunuz.

Muhterem dost !

Siz davet insani olmayi tercih ediniz. Sosyal hayatta kendinizi doktor gibi gorunuz. Sizi uzenleri hastaniz gibi gorurseniz onlara tahammul etmeniz kolaylasacaktir. Sizin onurunuzla oynayanlara sadece aciyiniz…Ibni Kayyim dort tip insan vardir der. Gida gibi , Ilac gibi , hastalik gibi ve zehir gibi…Siz sadiklarla beraber olunuz ve hastalara sifa dertlilere deva olmayi tercih ediniz. Zehir gibi olan insanlara ise dikkat ediniz…Vela ve bera ilkesince onlardan beri durunuz. Onlar size imaninidan dolayi tavirli olan kimselerdir.

Muhterem dost !

Talebelerinizi Allah’in bir ayeti gibi gorunuz. Vahyi okurken abdest almaniz gibi talebelerinizin gozlerindeki “IKRA” yi ve isaret parmaklarindaki  “Lebbeyk” i okurken dahi oyle bir ruh saffeti icinde olunuz. Onlari evladiniz gibi gorunuz ve hikmet sutu ile emziriniz. Onlara karsi hasin olmayiniz ki sizden sevgiyi ogrensinler.

Muhterem dost !

Kur’an ve sunnet gemisinden ayrilmayiniz. Zira Kur’an ve sunnet Nuh’un gemisidir ona binen kurtulacaktir. Kura’ni anlamada lafiz, mana ve maksat butunlugu icinde hareket ediniz. Kur’ani anlamada esbab-I nuzul ne ise hadisi anlamada esbab-I vurudun ayni sey oldugunu biliniz. Baglamindan koparailan nas, nas olmaktan cikar ve artik o gemi su almaya baslar unutmayiniz. Kur’an ile hayat bulunuz.

Muhterem dost !

Herseyin Allahtan gelen bir lutuf oldugunu hatirlarsaniz bu sizi mutlu kilacaktir. Mutlu olanlar neyim var sorusuna yogunlasanlar , mutsuz olanlar ise neyim yok sorusunda kilitli kalanlardir.

Mutlu olmak , mutlu oldugumuzun farkina varmaktir. Parcayi goren insanin , butunu goren Allaha teslim olmasidir.

Muhterem dost !

Sir tutma ahlakini muhafaza ediniz. Biliniz ki iman emanet demektir kufur ise ihanet. Size emanet edilen bir sirri ifsa etmek ise sapik bir teshircinin mustehcen bir yerini gostermesinden daha ayip ve daha yuz kizarticidir.

Muhterem dost !

Durust olunuz ve durust olmada cesur kaliniz…Sahtekarlar dahi sahtekarliklarinda cesur olabiliyorlarsa bizim durust olmada cesur ve dik olmamiz gerekmektedir. Ancak her dogruyu her yerde soylemeninde gerekli olmadigini biliniz. Size zaten o yakisir. Ama yavrulari icin cakalin onune atilan tavuk misali bizde Hak adina cesur ve dik olmamiz gerekmektedir cagin cakallarina karsi…Unutmayiniz ki insanligin efendisi once EMIN Muhammed sonra RESUL Muhammed oldu.

Muhterem dost !

Kalbin iki temel hastaligi oldugunu unutmayiniz. UCUB ameline guvenme hastaligi olarak bilinir. Insanin, cenneti elde var bir, olarak gorme psikolojisidir. Bu hastaligin ilaci hasyetullahtir yani Allahi sevdiginiz icin ondan korkmaktir. Kisi , icinde imanini kaybetme endisesini yitirse ibadete mecali kalmayacaktir. Insanin kendini begenmesi kadar insanin ruhi hayatina zarar verebilecegi baska bir sey yoktur. Allah resulu dahi istigfar ile oturur istigfar ile kalkardi.

25/9/2008 - ELEŞTİRDİĞİMİZ HER YÖN, KENDİMİZE KAPATTIĞIMIZ BİR KAPIDIR

Alemlerin Rabb'i, Rahman ve Rahim, Adil ve aynı zamanda merhameti sınırsız olan, bize kitabı ve hikmeti öğreten, kalemle yazmayı öğreten yüce yaratıcıya hamd olsun.

Eleştirmek kolaydır. Zevklidir hem de… Alırsınız bir eseri, maksat ve mantığı üzerine kafa yormaksızın, içinizde saklı önyargılar doğrultusunda, size ters gelen noktalarından tutar, yerden yere vurursunuz. Kişileri eleştirmek ise daha da kolaydır. Hele bir de o kişi, sürekli olarak toplumun önündeyse eleştiri bombardımanına zaten açıktır.

Peki ama insanlar niçin eleştiriye ihtiyaç duyarlar? Neden eleştirmek adına önyargı (su-i zan), gıybet ve iftira düzeyine varan cehennemî açmazlara sürüklenirler?

İnsanoğlunun hayata kendi penceresinden bakmayı sevmesi tabiatı icabıdır. İster olumlu, ister olumsuz olsun, eleştirinin temelinde bencil düşünce yatar. Şeytan, secde emrini aldığında Adem’in şahsında Hakkın Yaratıcı Kudretini eleştirmiş; ”Beni ateşten, onu ise topraktan yarattın” demişti. İster kabul edin ister çok acımasız bulun gerçek şu: Eleştiri; 'Ben' merkezli bakış açısının ürünüdür.

Eleştiren insan, aslında karşısındaki kişiyi ya da eseri kendine benzetme gayreti içinde olduğunun çoğu kez farkına varmaz. Evet, insan aynada daima kendisini, duygularını, düşüncelerini, bir başka ifadeyle kendi veritabanına uygun olanı görmek ister. Ayna o güne kadar görmediği bir yönü kendisine aksettirdiğinde can havliyle zıplar ve başlar aynayı eleştirmeye!... Aynanın tek suçu, ona bakana kendisini aksettirmektir oysa…

Hayat boyu karşımıza çıkan kişiler, eserler ve olaylar bir nevi ayna değil midir? Onlarda kendimizi seyretmek, eksiklerimizi görmek, fark edemediklerimizi fark etmek, bize sunulmuş olan bir nimet değil mi? Böyle bakmak varken, kıyasıya eleştiri mantığı içerisinde niçin ışığa gözlerimizi yumuyoruz?!

Eleştirdiğimiz her yön, kendimize kapattığımız bir kapıdır aslında. Objektif baktıkça yeni kapılar açar, bilinmeyene uzanan sağlam köprüler kurarız.

Hakkı gerçek anlamda kavramış kişilerin eleştiriden uzak durduğu bir vakıa… Onlar Hak'tan gayrı bir şey görmüyorlar ki, eleştirecek yön bulabilsinler! Yani her şey olması gerektiği gibi aslında.

Bunun zirve örneği Rasülullah'dır (s). Rasül'ümüzün (s) uzun süre hizmetinde bulunan Enes Bin Malik (r) anlatıyor:

Tam 10 yıl Allah’ın Rasülü’nün (s) hizmetinde bulundum. Bir kez bile bana “Şunu niçin şöyle yaptın" ya da "Böyle yapmadın?” demedi…

Hakkı görenlerin değil eleştiri, zaman zaman tavsiyeden dahi kaçındıkları, olayları akışına bırakıp seyrettiklerine şahidim. Yazı hayatımın başlangıcında farklı dünya görüşlerinden meşhur iki kalem ehline mail göndermiş, eleştiri ve tavsiyelerini almak istemiştim. Gelen iki cevap şöyle idi:

"Düşünce dünyasındaki evriminizi sürdürünüz. Herkes kendi kulvarında akar… Şu durumda herhangi bir eleştiri ya da tavsiyemiz olamaz, akmaya devam ediniz."

"Tefekkür seyriniz daim olsun. Eleştiri ya da tavsiyeye şu an itibariyle gerek yok. Çünkü zaman sizi, bulunmanız gereken noktaya doğru taşıyacaktır. Gayret edene, zaten yardım edilecektir.

Bu düşünceleri, bize yöneltilen eleştirilerden ötürü kaleme aldığımızı düşünmüyorsunuzdur umarım. Açıklık halini, her sözün, her tavrın ayna olduğu düşüncesini elden bırakmazsak ne alınır, ne de eleştirecek nokta görürüz.

Uyarıda bulunmak istediğimiz konu; eleştirinin dışarıya yönelik olmaktan çok kendimize dönük olması gerektiğidir. Dışarıya yapılan her eleştiri, veritabanımızdaki bir kayıtlanmanın dışa yansımasından başka bir şey değildir. Kayıtlara sıkı sıkıya tutunmak; bizi yapıcı tavsiyeden kınamaya, kınamadan kötülemeye, önyargılara ve hatta iftiraya varan azap boyutlarına çekecektir.

Kınama ve gayrı görmenin neticesi mi?

Bakın Rasülullah (s) bu konuda ne buyurmuş:

“Kim bir mü'min kardeşini, eksikliği ya da yanlış tavrı sebebi ile kınarsa, o hali kendi nefsinde yaşamadıkça ölmez."

İşte tehlike bu!

Tefekkür dünyasında isim yapmış bir büyük kalem ehli, yeni yayınlanan kitapları, yazdığı dergilerde kıyasıya eleştirmeyi, söz konusu eserleri alıp yerden yere vurmayı adet edinmişti. Öyle ki, çeşitli konularda eserler hazırlayan genç müellifler ve yayıncılar onun diline düşmekten korkar hale gelmişlerdi. O günlerde içimden şöyle demiştim; ”Bakalım bu tavır neye mâl olacak?” Aradan belli bir zaman geçti ve söz konusu kişinin oğlunun sapık bir düşünce akımına öncülük ettiğine şahit olduk. Sadece babasını değil, o güne dek sahip olduğu tüm değerleri de reddediyordu. Kısacası utanılacak bir evlat haline gelmişti. Babası, farkında olmaksızın bu neticeye öncülük etmişti aslında. Çünkü o, herkesi kınamıştı. Bedelini de herkes tarafından kınanan bir oğulla ödedi.

Sözü çok fazla uzatmaya gerek yok. Eleştirmekle seyretmek arasındaki tercihi size bırakarak, bir hadis, bir de ayetle yazımıza son noktayı koyalım.

“Önce kendi nefsine, sonra insanlara vaaz et” Muhammed (s)

“Oku Kitabını. Bugün, hesap sorucu / yargılayıcı olarak sana nefsin (öz benliğin) yeter!” (İsra-14)

Ayetin emri gereği ilkin kendimizi okumaya yönelsek, başkaları hakkında yorum yapmaya imkan ve cesaret bulabilir miyiz dersiniz?

Selam ve dua ile...

 Mehmet AKBAŞ

1/9/2008 - Ramazan ve Insan

''Kur'an , insanogluna bir rehber, bu rehberligin apacik bir delili ve dogruyu yanlistan ayirdedici bir ölcü olarak Ramazan ayinda indirilimistir.'' (Bakara 185)

Ramazan bir güz yagmuru gibi gökler ötesinden gelen bir yagmur adeta... Kelimesinde sakli anlami...Yagmurun topraga can vermesi gibi, Ramazan da yürek cografyasina can verir...Yagmurun göklerden inmesi gibi vahiy de muhatabina gökler ötesinden bu ayda inmistir zaten... Yagmur göklerden inen bir bereket, vahiy gökler ötesinden inen bir rahmettir insana...Yagmur topraktaki sifa, vahiy gönüllerdeki deva... Yagmur yeryüzünün damarlarina verilen kan, vahiy yeryüzündeki insanin gönlüne verilen candir adeta... Ramazan su evrensel ilkeyi hatirlatir insana: '' Toprak yamursuz olmaz, insan da Kur'ansiz olmaz'' Yagmur topragi camur yapar, vahiy ise özü camur olan insani insan yapar. Yagmursuz toprak magdur ve sefil olur vahiysiz insan ise alcalir ve rezil olur. Yagmur topraktaki kaliteyi, vahiy ise insanda ki kaliteyi belirler.Yagmur toprakla toprak olur insan da vahiyle insan olur. Yagmur yeryüzündeki cirkef camurunu vahiy ise insan ruhundaki pisligi temizler...

Ramazani degerli kilan, bu ayda vahyin insana gönderilmis olmasidir... Bu ayda yürekler Kur'anla beslenir...Yürek vahiyle beslenince vicdan olusur gönüllerde... Oruc insana vicdan hediye eder... Insan bu hediyeyi kabul edince hayat cehennem olmaktan cikar ve cennete döner... Yeryüzündeki tüm masumlar ve magdurlar icin göz yasi ve ter dökmeye hazirlar vicdan insani... Ramazan, insan bedenine, ekmeksiz kalan insanlara empati yapmayi, insan ruhuna ise vahiysiz kalan insanlara el uzatmayi ögütler adeta...Ramazanin en büyük hediyesi insan ruhuna atfettigi bu vicdandir...Vicdansiz insanlarin egemen oldugu bir dünya ise iskencedir adeta...


Hobbes ''Homo homini lupus'' der yani insan insanin kurdudur ona göre...Insan insanin kurdu olunca dünya kurtlar sofrasina döner...Dünya kurtlar sofrasina dönünce zulm mesrulasir... Mesruiyet kazanan zulmün ardindan ise isgal yasal hale gelir...

Isgal yasal hale gelince ise zulm kacinilmaz olur... Öyle ki zulm adeta felsefe haline gelir... Bireysel cikarlar icin öldürmek illegal iken ulusal cikarlar icin katletmek mesru hale gelir. Bireysel ahlaksizlik evresel bir hal almaya baslar ve güclü olan haklidir ilkesi felsefe haline gelir. Bir cocuk öldüren katilin muebbet hapis yattigi bir memleket binlerce cocugu ulusal cikarlari icin öldürmekten kacinmaz.Bir evi soyan hirsiz yirmi yil hapis yatar ama onlarca memleketin ekonomisini ipotek altina alan kapitalist sömürüye kimse ses cikaramaz.


Iste Kur'an vicdan eksenli bir dünya insa etmeye davet eder tüm insanligi...Eskiya dünya'ya hükümdar olmaz der adeta...

Hak ve adalet icin göz yasi veya ter hatta bazen kan vermeyi ögütler vahiy insana...Cikar eksenli bir dünyayi adalet merkezli bir dünyaya dönüstürmeye davet eder evrensel mustu olan vahiy bizi... Bize üst prototiplerden misaller verir ve bizi adalet, hukuk veya vicdan eksenli mücadeleye davet eder. Onun icin Ramazan orucu, bireyde adanma bilincini olusturur. Yedigi bir ögün yemegi feda edemeyen bir kisi cikar merkezli bir dunyayi hak ve adalet merkezli, ahlak ve fazilet eksenli bir dünyaya nasil dönüstürecektir? Ekmeginden vazgecemeyen canindan nasil vazgecektir? Ibrahime selam olsun diyen dudaklarini, Ibrahimi bir yürege nasil dönüstürecektir? Ramazan sunu diyor adeta Ibrahim olman icin önce canindan ve cananindan vazgecmelisin.

Ekmeginden vazgecemezsen canindan vazgecebilecek bir yigitlige asla kavusamazsin...Ya da sunu söylüyor bence: Ey insan sen Ibrahim gibi canindan vazgecemiyorsun madem bari ekmeginden bir süreligine vazgec...Belki Allah icin vazgecmek bir gün sende ahlaka dönüsür ve sen de birgün Ibrahim olursun...


Insan, Ramazan ayinda vahyin üst prototip olarak belirledigi nebilerine bakar ve bir de döner kendine bakar...Adeta söyle der insan okuduktan sonra o kutlu kissalari ''Onlar nerede ben neredeyim?'' Onlar canlarindan gecmisler ve tevhit icin bas vermisler

ben bir ögün yemegimi dahi feda ederken zorlaniyorum...Böylece Ramazan kisiye aczini hatirlatarak tövbeye davet eder...

Acizim aciz olani istemem ve faniyim fani olani istemem algisinin eyleme dönüsmesidir Ramazan... Ramazan insanda ki Firavunluk damarini kiran ve kesen bir kilictir adeta...Zira acikan,susayan ve arzu eden bir insanin ilahlik gibi bir iddiasi olamaz...Böyle bir iddianin bos bir iddia oldugunu hatirlatir Ramazan...Öyle ise hic bir patron iscisine, hic bir amir memuruna

köle muamelesi ve hic bir isci patronuna ve memur amirine ilah yakistirmasi yapamaz...Kulluk; aciz olan, acikan ve susayan bir varliga degil acziyetten münezzeh ve müberra olan bir otoriteye yapilir ancak..

Can, sana can veren Allah icin adanir bilincini verir bize vahiy...


Ibn-i Kayyim, Islam dört prensiptir der...Bunlar akide, amel, davet ve sabirdir...

Inanmak, inandigini yasamak, yasadigina davet etmek ve sabirli olmak

Sabir öyle bir deger ki o olmadan adeta hic bir prensip gerceklesemez...

Halife Ali söyle der Nechul Belagasinda '' Sabirla iman arasindaki iliski, kafayla beden arasindaki iliskiye benzer.Sabirsiz iman tipki kafasiz bedene benzer''

Sabir olmadan akide olmadigi gibi amel de olmaz...Imani eyleme dönüstürebilmek ancak sabirla mumkündür...Sabir, ahlaka dönüsmuyorsa amel süreklilik arzedemez... Sabirsiz amel olmadigi gibi sabretmeyen bir davetci de tahayyül edilemez...

Tarihin tüm havarileri, azizleri veya sehitleri izdirabi ve aciyi yudumlayan yigitlerdir. Sabir olmadan iman, amel ve davet mümkün degildir. Iste Ramazan, bir ümmetin talebelerine sabir isimli dersi veren hocasidir ... Sabirsiz iman ve kafasiz beden... Iste Ramazan kisiye sabri ögreten yani bedene kafasini iade eden bir degere sahiptir...


Ramazan; kafayla bedeni, can ile vucüdü, ideal olanla reel olani, metafizik ile fizigi, yasama kavgasi ile ahlak dramini, güc ile erdemi, ruh ile cesedi birlestiren ve bunlari baristiran bir degere sahiptir...Bunlar arasinda köprüdür Ramazan...

Zira insanlik tarih boyunca böyle iki kutuplu bir dualizmin sürekli catismasi arasinda kalmistir...Begovic'e göre üc tür dünya görüsü vardir ki bunlar: ruhcu, maddeci ve Islam eksenli dünya görüsü olarak kategorize edilir...Ruhcu dünya görüsü; Hinduizm, Hristiyanlik ve idealizm dogrultusundaki inanclari kapsar...Buda, Eflatun, Leibniz, Hegel, Kant veya Henry Bergson ruhu esas alan görüslere sahiptirler. Bu görüsün en önemli isimlerinden olan Eflatun'a göre, hakikat ideler alemindedir.Gercek, bu alemde görünen nesnelerde degil ideler alemindedir. Dolayisiyla esas olan madde degil ruhtur. Bu algi insanligi madde eksenli degil ruh eksenli bir düsünceye itmistir.Aslinda bu, cagdasi Demokritios'a bir tepkidir. O ise varligin özünün ancak madde olacagi görüsünden hareket eder. Bu anlayis ise insanlari madde eksenli düsünmeye itmistir. Iste Begovic'in maddeci dünya görüsü olarak isimlendirdigi sey budur.Bu algi da Aristo,Hobbes,Spencer,Marx, Bacon gibi düsünürleri tarih boyunca pesinden sürüklemistir.


Dünya tarihi, bu iki kutuplu ''ruhcu-maddeci'' dualizmin catismasini yasamistir. Insanlik ruh ile madde arasinda gidip gelmistir.


Seriati der ki: Lao Tse geldi ve öte dünya inanci olan bir din getirdi.Cinlileri öbür dünyaya cekti ve din mistik bir hal aldi.Dünyaya hirsli olan insanlar magaralarinda ibadete cekildiler.Sonra Konfucyus gelerek insanlari dünyaya cekti. Insanlar öte dünya inancindan bagimsiz bir dünyevilesme icerisine girdiler. Avrupa da Roma dünyevilesmis bir haldeydi.Sonra Hz Isa Ilahi mesajiyla insanlara geldi...Ama kilise bu mesaji ruhanilestirdi...Dolayisiyla Isa nebi'nin hak olan mesaji mistik bir huvviyet aldi.Iste bu mistik algiya tepki olarak rönesans dogdu...Bu kez Avrupalilar bencil hirslariyla dünyevileserek insanligi sömürmeye basladilar.Iste insanlik bu iki kutupli dualizmin catismasini yasadi tarih boyunca...Islam ise insanlari dengeye davet etti...Islama göre ideal insan elinde Sezar'in klicini tutan ama gögsünde Hz Isa'nin yüregini tasiyandi. Sokratesin beyniyle düsünen ama Hallac'in kalbiyle asik olandi. Bu anlamiyla Islam bir denge diniydi ve iste Islam'in son ve hak din olusu da bu sebebleydi.


Ramazan insani bizzat kendisiyle baristiran bir degere sahiptir. Insana, ruh-beden, ideal olanla ve reel olanin dengesini verir.Insan oruc tutarak ruhun ve iftar ederek bedenin hakkini verir.Iki temel mesaji vardir aslinda Ramazan'in...

Birisi insan bedenine olan mesaji, digeri de insan ruhuna olan mesajidir...Insan bedenine su mesaji verir: ''Ey oruc tutan insan! Aclik nedir ögrendin. Ac olmadigin icin sükret ve muhtac olanlara yardim et...

Insan ruhuna da su mesaji verir: ''Ey insan ! Ramazan Kur'an ayidir... Vahiysiz kalmak, vicdansiz kalmaktir...Vicdansiz kalmak ise ekmeksiz kalmaktan daha fena...O halde insanlari vahyin diriltici soluguna cagir...

Bilgin Erdogan

25/4/2008 - TOPLUM VE IHLALI

27/3/2008 - Gönüllerin Kıblesinden Süzülenler

Haremin mahremine dökülen damlalalar ocaklar gibi yanıpta, gamı izhar etmeyen gönül erleri, ruhun kamil manada istikametinin Rahman’ın tecelligahına amudi olarak yükseldiği beyan-ı Kuran dilberleri, bunalan dünyanın, ümit ile beklenen ukbanın, ferah fuhur zuhur edecek and içilmiş zamanın adeta nurdan haleler halinde dantelasını ören insanlığı kemalata yükseltecek rehberleri..

Bir kutlu sevdanın, mihrabını, kutsal mekanlarda mimberleştiren, nefsin boynunu çile ve ıstırap ile büküp, zühd ve takvayı gönle yerleştiren, iman ve aşkı ilahiyi insanların kalplerinde birleştiren, mekanlara mekin olan, hicrete mağrifet rengini veren, dualara tüm evreni seren, hitabı gönle indirip, haceti kalbe bindirip, istek ve arzuları sindirip, gönül diline buyur diyen,haremin mahremine taht kurmuş, tevazu sultanları bir hasbihalde Medine sabahına denk bir yakarış denmişti ve cevab-ı sevab gelmişti. Bu yakarış Mekke akşamında nihayete ermişti.

Kuran şehrinde insanlar Kuran okuyor, nakış nakış ilim dokuyor, buram buram gül-ü Muhammet (sallallahu aleyhi ve sellem) kokuyor. Bir devrin hatıraları canlanıverdi gözümde, bir Musab (radıyallahu anh), bir Enes (radıyallahu anh) eridikçe eridi özümde.
Bembeyaz örtüler içinde, kalpleri gibi ak, doyulmaz seyrine sen de bir bak, alınlarında masumıyet perçinlenmiş, sıcak iklimlerinde kalbi huzura götüren manevi serinlik derlenmiş.

Bir kuş olsam uçacaktım demiştin.. buralarda kuşlarda var O 'nun tereyan ediyor, ve cümle alem bu tavafı seyrediyor...

Gönlümde İbrahimvari yangınlar var demiştin, yanan gönüllere berd ü selam olan zemzemi hele gözyaşı, dertlilerin merhemi, bir kalbi onun ile erittin değil mi?..

Alem yanıyor, devran yanıyor, insanlık adeta çığlık olmuş alevleri semalara yükselen yangınların içinden, geçip giden yiğitler yanıyor....

Veda vakti idi bir sabahın güneşe kavuştuğu anda nasıl bırakılacaktı herşey canlı hatıralarıyla saklı olduğu mekanda....

Bir çift nağmeydi dökülen ebediyet gamzeden dudaklardan, evet bu ses tanıdıktı, yıllar önce yankılanmıştı taa uzaklardan.. “Allı valalı sarığını sar ya Rasûlallah, o mübarek atını benim ülkemde de sür ya Rasûlallah!” Demek ki yakınlık mekanda değil, gönlün tekarübündeymiş, meğerse gerçek felah o gönül erinin nefehatındaymış... Kuranın çölleşen gönülleri aydınlattığı ve onları cennet-asa baharlarla donattığı, mekanlara mekin olan, huzur ve sükuna erdiren o kutsal topraklara her gidiş bir hasret çığı gibi düşer kuytu kalmış ıssız yüreklere..

Hüsnü Taşcan